Self-delicious without any of frosting; Japaneese cotton cheesecake

เบื่อตัวขี้เกียจที่สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดซักที ขี้เกียจถึงขนาดที่ว่าคุณสามีประชดประชันให้ลดอัตราการหายใจไปเลยให้มันรู้แล้วรู้รอด ก็คนมันไม่อยากหรอกไอ้ขี้เกียจนี่นะ แต่ทำไงได้มันเป็นเองโดยธรรมชาติ ไม่ได้ตั้งใจเป็นนี่นา

Warabi mochi, classical japanese wagashi without any baking skill

เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วมีโอกาสได้ชะแว๊บไปดูหน้ากระดานบนเฟสบุ๊คของคุณหมอก้อย ฟันคุดน้อยซี่ที่ 7มิตรใหม่ที่รู้จักกันผ่านทางสังคมทำขนมที่ในความเป็นจริงไม่เคยพบปะกันแบบตัวเป็นๆ เลยซักครั้ง คุณหมอผู้น่ารักได้แปะลิงค์ที่น่าสนใจมากๆ เกี่ยวกับขนมชนิดหนึ่ง บังเอิญว่าเจ้าขนมชิ้นนี้เป็นขนมที่โดยส่วนตัวแล้วชอบมาก มันเป็นขนมดั้งเดิมของคนญี่ปุ่นซึ่งมักจะเอาไว้รับประทานคู่กับน้ำชา ลักษณะเป็นก้อนแป้งนุ่มๆ หยุ่นๆ รสหวานปะแล่มๆ คลุกกับผงถั่วเหลืองคั่วป่นที่คนญี่ปุ่นเค้าเรียกว่า "คินาโกะ" เวลาจะบริโภคขนมชิ้นนี้ก็จะราดซีรัปน้ำตาลอ้อยลงไปก่อนเพื่อเพิ่มความหวานและหอมมากยิ่งขึ้น ซึ่งซีรัปน้ำตาลอ้อยนี้ใครใคร่จะโชว์ป๋าเคี่ยวเองก็ดี หรือจะใช้บริการแบบสำเร็จรูปที่บรรจุกระปุกขายในชื่อ ""molasses" ก็ย่อมได้ บรรยายมาจนหมดคำพูดละเฉลยดื้อๆ เลยแล้วกันเจ้าขนมชิ้นนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "วาราบิโมจิ" ค่า

Very strawberry daifuku, My whole world with you is pink

วู้ววววว วันแห่งความรักใกล้เข้ามาแล้วทุกที มานับถอยหลังกันด้วยขนมหวาน สีหวาน ที่ทำได้ไม่ยากเผื่อเป็นไอเดียมัดใจคนรักกันดีกว่า สัญญากับตัวเองแล้วว่าจากวันนี้จนถึงวันวาเลนไทน์จะทำขนมเสริฟคุณสามีให้สำลักความหวานทุกวัน ตอบแทนกับความรักความเอาใจใส่ที่มีมอบให้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา (เลี่ยนอ่ะอย่าเพิ่งมองหากระโถนกันก่อนนะค้า) และจะพยายามอัพบล็อคทุกวันให้ได้ด้วยเผื่อว่าจะเป็นไอเดียให้ใครต่อใครทำเพื่อไปมอบให้คนรู้ใจในวันวาเลนไทน์ที่ใกล้เข้ามาแล้วนี้ (ไม่รู้ว่าสำเร็จมั้ยน้อ เอาใจช่วยหน่อยน้า)

A taste of autumn in japan; Kuri daifuku

อยากกินไดฟุกุ อยากกินไดฟุกุ อยากกินไดฟุกุ แต่ไม่ได้อยากกินแบบที่มีขายในยามซากินะ อยากกินแบบที่เคยกินที่ญี่ปุ่นง่าาา มันเป็นแบบที่ด้านนอกหุ้มห่อด้วยแป้งโมจิ บรรจุครีมชานทิลลิ่ที่ไม่หวานจัด สอดใส้ด้านในอีกทีด้วยผลไม้ มีทั้งสตรอเบอร์รี่ องุ่น และก็กล้วย  ปิดตูดอีกทีด้วยสปันจ์เค้ก ที่เคยจับยัดเข้าปากครานั้นเป็นสตรอเบอร์รี่ อร่อยมาก อยากกินอีก เฮ้อ! หัวสูงไปรึป่าว จะหากินได้ที่ไหน ก็ที่นี่มันบ้านนอกไม่ใช่เมืองกรุงซะด้วยซิ พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียคงไม่ได้กิน   หาหนทางเอาเองก็ได้ ในเนตมีออกถมวิธีทำอ่ะ แต่วัตถุดิบนี่จะหาได้ป่าวไม่รู้ วัดดวงเอาแล้วกัน

Shiratama mochi, traditional japanese dessert

คิดถึงญี่ปุ่นจังในสภาวะการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ ยิ่งเห็นผงถั่วเหลือง (kinako 黄粉,きなこ) ที่หอบกลับมาจากการไปเที่ยวครั้งก่อน นอนแผ่หราอยู่ในตู้เก็บของ ก็ยิ่งทำให้อยากกินขนมญี่ปุ่นแท้แบบสุดๆ แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่จะอาจหาญเข้าไปเสาะหากินในบางกอก ก็น้ำมันล้อมเกือบทุกด้านซะขนาดนั้น